Strijd om Titulair Praesidiaal Consulaat barst los met staatsgreep als gevolg

 

Het dispuut is deze zomer met haar tenen over de grens van de oriënt geweest. Bomaanslagen, de strijd tegen de koerden, verdrukking van het secularisme en rijzend nationalisme maakte Istanbul tot een uitstekende vakantielocatie. U hoort het al, er was genoeg werk aan de winkel voor het Titulair Praesidiaal Consulaat. Nadat de dappere reizigers door een smeulende krater van het vliegveld waren gekropen hebben zij deze mooie stad uitvoerig bekeken, betast en geproefd. Dank gaat uit naar het Zeer Geheime Collegium van Zeer Geheime Flambouwendragers voor het uitrollen van de gele loper: zelfs in de buurt van de moskee kon men met een beetje creativiteit en het subtiel nadoen van de lokroep van een kerkgong  het gulden gerstenat bemachtigen. Met een pint in de hand, de ontnuchterende heen- en terugtocht met een gemiddeld stijgingspercentage van 60% en het over de grens smokkelen van Werf werd de basis voor een goede stadsbezichtiging gecreëerd.  Al snel barstte de strijd om het Titulair Consulair Praesidiaat (T.P.C.) van de Oriënt los. De eerste stap was natuurlijk een bezoek bij de consul van ondervereniging het Konkinrijk der Nederlanden. Als dassen aangaan bij een temperatuur van 40+ graden is het menens! De strijd barstte los en was binnen een dag gewonnen door een persoon het meest geschikt voor het klimaat. Zijn overtuiging was zo groot dat hij de hele dag in een pak heeftrondgelopen. Op een klein akkefietje na met een potige Turk die zich niet helemaal serieus genomen voelde heeft was het voor de heer Klink een succesverhaal.
DSC00225

De strijd om het T.P.C. was eigenlijk al gestreden voor hij begonnen was. Kan u zien wie de winnaar en de verliezer is?

IMG_7137

Al snel werden er monumenten gebouwd voor de T.P.C. door de lokale bevolking.
13569038_1326307727383788_3406896205411094172_o

Met de zaken gedaan besloot het dispuut maar eens wat cultuur te snuiven. Oud zorgde voor een goede interculturele dialoog over de zaken die er écht toe doen.

 

 

 

 

13585160_1328278183853409_6507909205438776597_o

Het dispuut in rust. Op de achtergrond ziet u mogelijk Flambouwendragers.

IMG-20160709-WA0002

Hoewel Benraad zijn diplomatieke ambities nooit openbaarde, heeft hij het toch tot het klasje van Kemal geschopt.

DSC00310

De westerse cultuur floreert.

 

IMG-20160704-WA0020

De Gong versiert vrouwen op de enige manier die zij kent.

DSC00264

60 sigaretten later… Wie tof wil zijn moet afzien.

DSC00256

 

Plannen voor de westerse beschaving vinden hier hun oorsprong.

DSC00252

 

De zwaarste strijd van de reis: het bereiken van het snoepwinkeltje.

DSC00152

Het plannen van een staatsgreep gaat niet zonder wat gezelligheid en incriminerende foto’s!

DSC00228

Oud ziet een soortgenoot.

 

 

DSC00099

 

 

Uitleg over de Hagia Sofia van Werf. Zo interessant, zelfs de Turk luistert mee!

IMG_7227

 

 

Op de achtergrond ziet u een brandend Istanbul. De westerse beschaving is gered.

 

 

 

Pennenvruchten

Ter uwer vermaak: een selectie van de verhalen die de Geest dit jaar door het huis blies. 

Healthyfoods

“Nu moet je eens even goed luisteren Willem! Weet je namelijk wel dat…” Willem senior onderbrak zijn dagelijkse blogmomentje en legde zijn telefoon weg, geirriteerd omdat hij bijna zijn zichzelf opgelegde minimum van zo’n dertig #healthy-hastags voor zijn nieuwste instagrampost had behaald.

Willem jr wist hoe laat was. Zijn vaders’ paradepaard was van stal gehaald, schraapte haar hoeven en zou het komende halfuur non-stop briesend door de keuken draven. Willem had zijn vader graag onderbroken , maar de met quinoazaad en havervlokken gepaneerde tofuhap waar hij nu ongeveer een kwartier op aan het kauwen was, was inmiddels een uitgedroogde smaakloze breibal geworden die de productie van nieuw speeksel dusdanig hinderde, dat het einde ervan voorlopig nog niet in zicht was. Willem kon er niet onderuit.

“…in 1596”, ging zijn vader verder, “heeft jouw groot-groot-groot-groot-grootvader…’

Willem wist het allemaal al wel. Zijn opa, dé Willem Barents, was een avonturier, een wetenschapper en een ontdekkingsreiziger geweest. Volgens zijn vader was het een groot spannend en heldhaftig avontuur geweest – dat Hollywood het nooit op had gepakt was hem dan ook een raadsel. De 16e eeuwse Willem was een lichtend voorbeeld geweest voor generaties, de trots van de familie Barents, een belangenloze maar o zo dappere Samaritaan die zijn leven had gewaagd voor het verbeteren van de levenskwaliteit van de mensheid. Volgens Willem jr was Willem Barents voor zijn vader ongeveer wat Kanye West voor Kanye West was – alles, en aan junior de nobele taak om als jongste mannelijke Barents de familienaam, de bijbehordende idealen en trots voort te zetten.

“…de mankrachten en moed verzameld voor een ongelofelijke reis…” predikte Willem senior statig verder, bijna alsof hij uit de Bijbel citeerde.

Willem wist niet of dat het gewoon puberaal opstandig gedrag was jegens zijn vader. Misschien was het gezond skepticisme maar hij vermoedde eigenlijk dat het zijn dierlijk instinct was dat hem zich zo deed afzetten tegen zijn vaders’ eetgewoonten. Hij kon er tenslotte niks aan doen dat alle vijf zijn zintuigen chronisch afkeurend signaleerden dat het dieet dan zijn vader hanteerde gewoon geen porem was. Het was, rauw, veganistisch en goor.

“…en zo ging hij met gevaar voor eigen leven op zoek naar gezonde specerijen uit het Oosten…”

Willem wist zijn kokhalsneiging, deels door de nog altijd onverteerbare tofubal in zijn mond maar vooral door de misplaatste trots en onwetendheid van zijn vader, nog maar net te bedwingen. Barents was helemaal niet zo’n held volgens Willem. Het was een oppertunistische ondernemer geweest, vooral op zoek naar lékkerder eten, en geld. Een keiharde zakenman die had gepoogd zichzelf te verrijken door een kortere en wistgevendere zeevaartroute naar het oosten te vinden maar wanhopig faalde, vast kwam te zitten in het ijs en een dozijn mannen de dood in had gejaagd voordat hij op de terugweg zelf bezweek aan scheurbuik.

“…en door zijn gezonde leefstijl heeft hij het nog zo lang volgehouden, ha!” Zijn vader keek zelfgenoegzaam rond.

Willem senior wist het weer mooi te brengen maar Willem wist wel beter. Een zeevaarder die vast komt te zitten in het ijs is geen goede zeevaarder. Iemand die per ongeluk Nova Zembla ontdekt waar die móet overwinteren omdat zijn boot stuk is, is geen ontdekkingsreiziger maar een slechte kapitein met misplaatste credits. Iemand die een winter op de Noordpool overleeft maar doodgaat op de terugweg is geen avonturier maar een mislukkeling. Maar vooral, iemand die dood gaat aan scheurbuik is géén dieetgoeroe. Tuurlijk at hij geen ongezonde dingen, die zijn ook moeilijk te vinden halverwege de noordpool. Willem Barents zou waarschijnlijk een moord hebben gedaan voor een Quarter Pounder of godbetert een frikadel met discodip.

“Dus jongen, eet dat bord maar goed leeg, dan heb ik zo nog een heerlijke hooi met witlof smoothie voor je!”

Senior wist zichzelf te overtreffen op veganistisch vlak met twee grote glazen grijze brei met een rietje en ging verder met zijn dagelijkse blogmomentje.  Willem’s zintuigen raakten in paniek. Willem stond op om te protesteren en zijn vader nu eens goed vertellen dat, een hooi met witlofsmoothie  er niet uit zag als eten maar meer leek op papier mache, maar vooral om duidelijk te maken dat Barents geen mythische cultheld was. Hij was geen avonturier, hij was geen kapitein, hij was geen held en hij was vooral geen dieetgoeroe. En terwijl Willem opstond schoot de tofubal achter in zijn keel, kwam daar vast te zitten en Willem zakte hij geruisloos ineen.

Senior had niks door en liep al kijkend op zijn mobiel weg van tafel. Hij was tevreden met zijn zojuist behaalde hashtagquota… “#HealthyLiving #happyhealth #healthylife #instahealthy #youonlylivehealthy #veganslivelonger

– SJMDB

 

 

S.D.F

Toen ik klein was had mijn oom Henry me al uitgelegd dat alles wat schoonheid bezat nutteloos was, omdat de schoonheid van iets dat nuttig was direct teniet gedaan werd door het feit dat we het nodig hebben. Mijn vader probeerde dan mijn moeder daarmee te vergelijken, maar toen ze eenmaal vertrokken was scheen ze toch niet zo nutteloos te zijn, maar mijn vader was dat ineens wel. Mijn moeder had nog wel een briefje voor hem achtergelaten:”ik heb je ring neergelegd in het sleutelkistje.” Ze had geen uitleg of iets erbij gezet, alleen het bericht dat mijn vader de ring mocht behouden. Oom Henry had mijn vader toen geprobeerd te kalmeren met de wijsheid dat huwelijk alleen verzonnen is om te zorgen dat een echtpaar bij elkaar blijft zodra alle liefde uit de relatie gewrongen is. Pap had volgens hem blij moeten zijn dat Moeder de façade doorhad en het verbrak, voordat ook zijn leven er door verzwolgen was. Tegen mij vertelde hij het goede nieuws dat ik nu mijn eigen moeder mocht gaan uitkiezen. Ik heb voor Pamela Anderson gekozen en droomde s’nachts dat ik nog steeds borstvoeding ontving van mijn “nieuwe moeder”

Op mijn achttienjarige verjaardag heb ik nog een kaartje van mijn oude mama ontvangen. Ze had me nog toegestopt dat ik alleen een excuus aan mezelf verschuldigd was en dat ik niet geclaimd moest worden door de wereld.  In eerste instantie minachtte ik mijn moeder doordat ze dacht dat ze zich met mijn leven kon bemoeien nadat ze het zo abrupt verlaten had. Toen zag ik echter op de postzegel een kleine palmboom en een kokosnoot. Dit betekende dat mijn moeder sinds haar vertrek tienduizend kilometer heeft gereisd, waar mijn vader daarentegen nog steeds in het gebied tussen de bank en de drankkast leeft. Ondanks mijn minachting was ik toch onder de indruk en nam ik haar advies ter harte. Ik dacht in  eerste instantie dat een studie geschiedenis daar perfect voor zou dienen. Ik zou van eeuw naar eeuw kunnen springen en ze zouden me nooit kunnen volgen, maar na drie jaar studie dacht ik daar toch iets anders over. Ik bezat nu bijna een bachelor en een lening aan de Staat dat 5 cijfers kende, bovendien was mij uitgelegd dat ik of het lerarenberoep in moest of de politiek. Bij de een werd ik betaald door datgene wat ik probeerde te ontsnappen en bij de andere verdedigde ik het.

Echter in Rome, waar ik was voor een Minor, vond ik een derde optie. Eentje met evenveel baanperspectief als de anderen en minstens evenveel invloed op de wereld. Ik zou het zwerversbestaan in gaan. Ik prevelde het advies dat mijn moeder mij gaf nog eenmaal over mijn lippen, er volgde een gelukzalige kreet achteraan: “Eureka!! Dit is het!.”  Ik pakte mijn koffers en smeet ze uit het raam, versnipperde mijn papieren en rende  de straat op, precies waar ik zijn wilde.

- anonieme schrijver

 

 

Ook de kunst van het gesproken gedicht is dit jaar bedreven:

Waarde heren,

Het mag nu eindelijk eens zo verkeren, dat ik voor u sta op een avond waarop wij gezamenlijk de literatuur eens gaan eren.

Het zal menigeen van u misschien schokkeren, een deelavondvullend programma in rijmvorm waar hopelijk een sjaars of drie nog iets van kan leren.

En al u andere stoffige gongers.

Pretenderend om de meester van het woord te zijn, maar woorden zijn veel versatieler in te zetten dan wat je leest in Bomans of hoort van Boudewijn.

Wanneer is de laatste keer dat u eens uit de doos dacht?

En de laatste keer dat u uit uw comfort zone stapte, op zoek naar het onbekende?

Iets waar u risicovol in durfde te investeren, eeuwig jagend op persoonlijke dividenden?

Jezelf verreiken doe je door je grenzen te rekken, en falen is daarin eerder regel dan uitzondering – alleen zo wordt u sterker.

Maar genoeg liftende woorden uitgesproken, ik ben geen mondelinge taxi.

Als u de klok heeft horen luiden, kom dan samen de klepel met me zoeken dit jaar, wie weet beginnen we een fractie?

En als de fractie ook maar een klein gedeelte van de fractie, weet te delen met de overige Harries, wie weet zit ik hier volgend jaar met no worries te luisteren naar eloquente uitweidingen over McFlurries, Sletlana’s en de zogenaamde te pittige curries van Mokveld.

Ik heb de muziek horen spelen, maar ben nog lang opzoek naar het klokkenspel.

Ik probeer tussen de regels van de artikelen door te zoeken naar de betekenis,

maar kom er vaak achter dat ik me stuk aan het kijken ben op een artikel van De Speld, ja wat betekent dit?

Een avondje spreken als deze maakt uw praeses blij. Minder lachen doe ik wanneer ik zie dat sommige van uw verhalen zijn geschreven voor een appel en een ei.

U weet zelf wie u bent, ik ga geen namen noemen. Maar sommigen spreken zo fijn, dat ik het meer zou waarderen als malariamuggen melodisch om me heen zouden zoemen. De Bezige Bij is alleen op zoek naar honingbloemen en laat het zure achterwege. Dus neem alstublieft eens de directe route naar een succesvol verhaal en niet de achterwegen.

Midden in je zin kappen, fout gebruikte grappen. Steken onder water naar boven halen puur om er zelf om te lachen.

De eeuwige sarcast is er een van de laagste klasse.  Het stille slachtoffer mag van mij geruisloos gaan verkassen. Het recht van zelfverdediging vat ik Amerikaans op. Schiet eerst met scherp, en stel dan pas de vragen, maar pas op.

Als je schouders te zwak zijn om van je daden de consequenties te dragen, dan is het stom.

En niet geschoten is altijd mis, maar soms ligt in het niet schieten juist de betekenis.

De dingen die je niet zegt, die gaan harder voor zich spreken. En ware vriendschap ontstaat pas na jaren, en niet in je eerste 52 weken.

Wee aan diegenen die waardering eisen op basis van hun jaren van aanwezigheid, gekenmerkt door vrijwel vanzelfsprekende overlevingstalenten tonen in vredestijd.

Doe je dit lang genoeg dan veranderd vanzelf je naam, en je faam, ben je misschien ouderejaars of spendeer je de betere helft van je twintiger jaren, rennend erachteraan.

Praeses, wat een eretitel. Mijn taak is het niks anders dan zijn van olie in een blik sardientjes. De houdbaarheidsdatum verlengen van dit dispuut, en dat alles, doe ik graag voor – minder dan een tientje.

De mensen die respect eisen, en niet verdienen, stelen van zij die moeite steken in het bescheiden houden van de hele gongmachine. Voor zover ik dit schouwspel mechanisch noemen mag, een monopolie op de Geest heb je namelijk alleen in gedachte.

Ik zie een gezelschap van mannen, sinds 1927 vroeger beter. Propria Cures heeft in retrospectief van de beste afgekeken. Laten we vanavond eerlijk zijn over wat we doen, en wat we menen te weten. Het zogenaamde bastion van literair, hoogstaande, verpersoonlijkte verzameling van faits divers zet geen zoden aan de, hedendaagse dijk van onverschilligheid die ik met tranen in mijn ogen en pijn in hart moet benoemen, als eigenschap van de meeste jongeren van mijn leeftijd.

Het spijt me vooraf van de dingen die ik ga zeggen. Nee toch niet, op een literaire avond als deze gaan we namelijk samen vanavond de bergen verzetten. Geen peiler op aarde die de tand des tijds alleen weet te doorstaan. Geen verhaal van waarde dat het ver weet te schoppen zonder een naam. Dus zie dit gesproken woord van mijn part als een aanklacht tegen de ongonger binnen onze gelederen. Voor zover die met een verschuilende glimlach aanwezig is aan tafel en zichzelf weet te verdedigen.

De rat in de keuken is vaak ook degene met het beste verhaal, maar wanneer de kat van huis is dansen juist de muizen op tafel.

Verhalen verteld vanuit het vel van mijn nagel

Dus laat me u vragen; voor u gaat wikken en wegen, zich beraden en klagen.

Hoe zwaar mag het wegen?

Uzelf verraden en daarmee,

Toestaan dat de – on-boek lezende, la-tijns sprekende, ongonger binnen onze gelederen de rest zijn verhalen door ons laat dragen als ezelen! |

Geen zachte woorden over harde daden spreken is dit jaar het credo. Dus beste ongonger van nu – of later- if you didn’t get the memo!

At the Gong we don’t play around boy, like play-do, or Lego.

Amici, voel dit alstublieft niet in uw ego.

Want als u geraakt ben door de gift van het verhaal,

Dan zal uw licht u beschermen tegen het duister, en lijken deze woorden voor u banaal.

En voor ik nu voor mijn daden ga boeten, krijgt u nog de hartelijke groeten

van de man die zachte kanten kent, maar ook soms zo hard kan komen als hagel op een koude dag.

En ik hoop dat wanneer u eens aan mij denkt zegt:

hij was soms ook zo zoet als hagelslag

Vae Soli

- AAA

Gong vertelt verhalen; overweegt het om dit vaker te doen

Ergens in het jongstleden heeft het Corpsdispuut een berenhol aan de Slotemaker de Bruïneweg tot de tijdelijke Mekka van schrijvend en lezend Nijmegen gemaakt. Om pottenkijkers destijds te voorkomen is ervoor gekozen het nu middels dit medium met de buitenwereld te delen.

Iedereen die wat is binnen de gelederen van de Gong was aanwezig- mits de datum correct was onthouden.  De declamaties werden in een soort adolescente kringgesprekken gedeeld, met een subtiele knipoog naar de 17e -eeuwse Franse salons – voor wie hard genoeg keek. Er waren borrelhappen en kipcorns aanwezig, alsmede een luchtfrituurder en een aantal kratten Heineken.

Zoals gewoonlijk schenen de gongers door hun spitsvondige, knaphandige en verrekte amusante vertellingen. Ook waren er gongers die juist door hun afwezigheid schitterden, doordat zij de aanwezige gongers zo onbedoeld meer dan genoeg aanzet gaven tot vertellen.

‘’ Ik zeg maar zo: de een zijn ziekbed, is de ander zijn premisse voor het opzetten van een begin-middenstuk-kwinkslag-einde- indeling van zijn verhaal met de in achtneming van de opvallende afwezigheid van een dispuutsgenoot in misère ‘’ – aldus niemand op die avond.

Een aantal van de letterkundigheden die op de literaire avond zijn gedeeld, kunt u hier terug vinden.

Vae Soli

De Gong: een review

Op het internet kan je tegenwoordig van alles een recensie vinden. Bijvoorbeeld van muziek, restaurants, maar ook muizenvallen, drugs of ivoren toiletpotten. Er zijn tegenwoordig talloze sites waarop men dergelijke recensies, of reviews zoals men dat in de internetwereld noemt, kan vinden. Als u “review de gong” googlet krijgt u bijna 53 miljoen hits, maar geen over het dispuut. U ligt daar misschien van wakker maar wij niet. Wij weten dat werkelijke waardering zich niet op zoiets vluchtigs als het internet laat uiten.

Recentelijk waren de heren van Propria Cures, het in 1890 opgerichte studentenblad, op de sociëteit aanwezig. Zoals dat doorgaans is bij culturele activiteiten op De Kroeg bestond het publiek voornamelijk uit De Gong en wat verdwaasde Hoeknisten aan de bar. Daarom gaat wat PC in hun laatste uitgave schreven voornamelijk over ons.
Dan nu de recensie van De Gong door Propria Cures:

Ballen waren het, maar aardige ballen.”

Schilders beëindigen bezetting Melkhuis

De bezetters van het Melkhuis zijn, in tegenstelling tot de bezetters van het Maagdenhuis, erg gesteld op het pand. Het is daarom dat zij enkele schilders hebben ingehuurd om alle kozijnen van een nieuw likje verf te voorzien. Om die reden staat het Melkhuis al enige dagen in de stijgers. Wellicht valt het daaraan te wijten dat de bezetters het niet door hadden toen de schilders stilletjes het spandoek van de gevel verwijderde. Hiermee lijkt er een einde te zijn gekomen aan de, verder vreedzame, bezetting.

Hoewel men misschien vermoedt dat de verwijdering van het spandoek om puur praktische redenen is geschied blijkt, na een interview met schilder John, niks minder waar. Het was welzeker een daad van verzet. John gaf de volgende verklaring:

“Dit is toch geen bezetting? De verwarming staat op vijf en de bezetters worden regelmatig van bier voorzien, ondertussen stapelt in de gangen de zooi zich op. Ik zie ’s avonds zelfs regelmatig jongedames het pand binnen gaan. We weten dat de bezetters allemaal mannen zijn dus ik kan niet anders vermoeden dan dat deze dames van lichte zeden de bezetters elke avond instoppen, een kus op het voorhoofd geven en nog even uit Das Kapital voorlezen tot ze in een vredige, zorgeloze slaap dommelen.

Ik wil graag benadrukken dat ik geen reactionair JOVD-lid ben dat  fel tegen alle standpunten van deze bezetters ten strijde trekt. Zeker op het gebied van het Refterstandpunt ben ik het met hen eens. Ik was zelf een hardwerkende student Geschiedenis en heb, nadat ik cum laude afstudeerde, mij altijd volledig ingezet in de bouw en nu als schilder. Als historicus heb ik het dus behoorlijk ver geschopt en nu moet ik met lede ogen toezien hoe een interessante discussie verandert in een gepolitiseerd feestje van gemakzuchtige gelegenheidskrakers met brutale, kafkaëske eisen over urinoirs.

Ik vraag me af waar de tijd is gebleven van de provo’s – de tijd waarin Melkhuisbezetters zich nog ongedoucht en graatmager vastklampten aan hun idealen en zich niet bekommerden om een koud bed, een lege koelkast of matige Wi-Fi.

De tijd van het salonanarchisme is aangebroken: veilig een pand bezetten zonder dat dat al te ingrijpende consequenties heeft voor je studie of leven. Open brieven typen op je Macbook en na het schrijven van platitudes op spandoeken met een goede fles whisky in de kelder bijkletsen. De laffe stilte vanuit het universiteitsbestuur leidt ertoe dat de krakers werkelijk niets te vrezen hebben, er is geen enkele poging gedaan het Melkhuis te ontruimen.

In de jungle van slapende bezetters (mijn laatste bezoek was om tien uur ‘s ochtends, er waren op dat tijdstip een stuk of vier bezetters wakker, de rest sliep her en der in het pand, duidelijk geïrriteerd dat mensen durfden om op dat tijdstip voor geluidsoverlast te zorgen – er moet immers genoeg geslapen worden tussen het bezetten door) trof ik grote rommel op vrijwel elke gang. Onaanvaardbaar gedrag, zeker als het gaat om een pand met een monumentale, onschatbare waarde als het Melkhuis.”

Hoewel er vanuit de bezetters nog geen reactie is gekomen lijkt het erop dat zij zich moeiteloos schikken in hun oude rol als Melkhuisbewoners.

Bewoners Melkhuis bezetten Melkhuis

“Wij zien onszelf als een radicaal gematigde afsplitsing
van de Nieuwe Universiteit Nijmegen.”
stellen de bezetters.

IMG_20150303_131139
“Studenten aller steden verenigt u!”
Zo klinkt de oproep door heel Nederland. Na de bezetting van het Bungehuis is nu het Maagdenhuis “toegeëigend”. In universiteitssteden als Delft en Groningen klonk eerder al steun voor de bezetters van het Maagdenhuis. Aanstaande woensdag zullen tijdens de landelijke actiedag de prostesten aan de Universiteit van Amsterdam landelijk worden uitgerold. Dat besluit werd zondagmiddag genomen op een zogenoemde nationale vergadering die studenten uit verscheidene studentensteden bijeenbracht. Mogelijk komt er ook een docentenstaking. Docenten van de UvA en de VU bespreken donderdag met vertegenwoordigers van de vakbonden plannen om in actie te komen tegen het toenemende aantal flexcontracten. “We beleven een academische lente”, zei Jarmo Berkhout (22), student filosofie en een van de initiatiefnemers van de actiegroep Humanities Rally, zondagmiddag in het Maagdenhuis.

Een spook waart door Nederland – het spook van het studentenprotest. Zo ook in Nijmegen. Daarvan getuigt de, vandaag begonnen, bezetting van het Melkhuis. Het Melkhuis huisvest al sinds 1981 niet langer de faculteit der Wijsbegeerte van de Radboud Universiteit Nijmegen maar wordt nu bezet door haar bewoners.
De bewoners van het Melkhuis nemen hun actie uiterst serieus. “We weigeren dit pand te verlaten voor het college van bestuur met al onze eisen akkoord gaat,” zo verklaren de bezetters. Hun eisen zijn niet mis. Ten eerste strijden ze onder het motto “Geen kutsmaak zonder inspraak” voor verregaande democratisering van de Refter. Niet alleen het matig samengestelde menu blijkt een doorn in het oog van de Melkhuisbewoners te zijn. Ook de paternalistische teksten boven de afruimband en de astronomische kosten van de zakjes saus roepen een storm van kritiek op. “De stufi wordt afgeschaft maar een zakje mayo kost gerust veertig cent. Dat valt toch niet met elkaar te rijmen!” stelt Oud. Een ander heikel punt zijn de automatisch doortrekkende urinoirs. Zo vertelt Van der Werf dat ze tijdens één plasbeurt vaak wel drie keer doortrekken. “Soms gaan ze zelfs al af voor ik überhaupt alles in paraatheid heb gebracht. En dat in deze tijden van bezuinigingen, het is een schande.” Het moge duidelijk zijn. De bezetters hebben een zwaar eisenpakket en vinden hun bittere strijd zeer gerechtvaardigd.

Daarvan getuigt ook de uitstekende voorbereiding van de bezetting. Vrijwel alle bewoners van het Melkhuis hebben zich met de actie solidair verklaard. Alleen de heer Wevers heeft het te druk met zijn tweewekelijkse skivakanties om deel te nemen aan de strijd. De bewoners zijn van plan ook ’s nachts en in het weekend enkele bezetters in het pand te hebben. Om dat te faciliteren zijn de nodige maatregelen getroffen. Het pand is voorzien van een provisorische douchgelegenheid en een rudimentaire keuken. Er is zelfs een systeem in het leven geroepen om de studenten te verzekeren van de noodzakelijke hoeveelheid bier om hun strijd vol te houden.

Hoewel de Melkhuisbewoners hun actie nu al als een succes omschrijven is hulp altijd welkom. “We verwachten op korte termijn steunbetuigingen van bezetters van over de hele wereld. Met name naar de humanitaire konvooien uit het oosten kijken we reikhalzend uit. Er is vooral grote behoefte aan gin en tonic.” verklaart Te Hennepe. De studenten maken zich op voor een langdurige bezetting. Hoewel er vanuit de universiteit nog niemand gereageerd heeft op de actie gaan de bezetters goed gemutst de eerste nacht in.

De heer Leeuwenberg is tot in de kleinste vezel van zijn ziel geroerd.

“Maak die Maan erelid!”

Al tijdens de BALV van het de lustrumweek besloot de verenigde vergadering der Gongeske sujetten dat de heer Leeuwenberg een eretitel ten deel moest vallen die eerder al aan roemruchte figuren en de grote der aarde zoals moedertje Schaepman en Jo Mares was toegekend. Een titel waarover Albert Einstein ooit licht teleurgesteld tegen Mandela zei “ik wou dat ik dat was”, waarop Mandela antwoordde met een instemmend en al even wankelmoedig  “Ja man, ik ook.”

Omwille van zijn cruciale rol in het uit haar slaap wakker kussen van het dispuut is de heer Leeuwenberg tot erelid benoemd. Zoals het De Gong betaamt hebben de festiviteiten echter pas onlangs plaats gevonden. Dit omdat er onder de leden de voorzichtige vrees bestond dat als deze operatie niet in het grootste geheim zou worden voorbereid en de heer Leeuwenberg er lucht van zou krijgen hij wellicht niet zou komen. Gelukkig was hij er wel en was hij, blijkens de foto, bijzonder onder de indruk en zeer verheugd.

Hoera en hulde!

De heer Leeuwenberg is tot in de kleinste vezel van zijn ziel geroerd.
De heer Leeuwenberg is geroerd tot in de kleinste vezel van zijn ziel.

Gongers in den vreemde

De Gong floreert uiteraard niet enkel in het Nijmeegse. Ook buiten gemeente- en rijksgrenzen zijn Gongers actief. Aan hen is de schone taak gongeskheid te brengen naar de woeste en barbaarse volksstammen in verafgelegen gebieden. In deze rubriek zullen Gongers vertellen over hun ervaringen buiten de warme boezem van het Melkhuis.

Gong över gränserna

Waar we in Nederland nu massaal uitvallen tegen de AH voor het schrappen van Zwarte Piet in reclamemomenten, zijn er op andere plaatsen in de wereld ook aantijgingen van racisme die kinderfiguren bedreigen. Hier in het Zweedse land is de geliefde Pippi Långstrump ineens het slachtoffer geworden van censuur, door het gebruik van woorden als negerkoning uit bestaande werken te schrappen. Typerend is wel dat hier in Zweden zelf niemand het er over lijkt te hebben.

In Zweden hebben mensen wel wat beters te doen. Waar haal je de tijd vandaan om op pleinen te protesteren, als je moet dineren en zingen? Feesten hier in Zweden zijn als een grote RKM repetitie, groene codex incluis. Waar we in Nederland nog wel eens ietwat schunnig willen zijn over de geliefde vrouwmens, zijn de liederen in Zweden allemaal kuis en braaf. Helaas is mijn beheersing van de taal buitengewoon non-existent, dus neem mijn laatste opmerking maar met een flinke zak zout.  En wie wil er in godsnaam bezig zijn met aanpassingen aan Pippi Långstrump på sju haven (in Taka-Tukaland voor gekke Nederlanders en Duitsers), als je met een groep verkleed als rentenierende schippers met een voorkeur voor ballondieren over straat kan lopen. Svenskar är konstiga, en niet zo’n beetje ook.

Hier in het bruisende Lund doe ik niets anders dan veel studeren, dagen in de bibliotheek spenderen en in het algemeen bijzonder productief zijn. Ik kan dus helaas niet veel vertellen over hoe de feesten bij de Nations hier zijn. (Denk bij de nations aan onze geliefde Kroeg, maar dan zonder de mogelijkheid om Gongers die in het bestuur zitten te pesten.) Ook is er weinig dat ik kan zeggen over het typische Zweedse studententheater, de Spex. Muzikaal theater, waarbij het publiek om een retake kan vragen als ze iets bijzonder amusant vonden. Het blijft ontzettend spijtig dat ik daaraan niet mee kan doen, want hier in Zweden is werkelijk niets meer homoseksueel dan dat, omdat ik niets anders doe dan studeren hier in Lund. Want ja, als Mees Daniël de Abactis van der Werf je vertelt wat je moet doen, wie ben ik dan om daar niet naar te luisteren?

Hejdå!

D.V. Mokveld

Mokveld legt 'gongeskheid' uit aan ongeletterde Zweedse boerenmeisjes.
Mokveld legt ‘gongeskheid’ uit aan ongeletterde Zweedse boerenmeisjes.

 

GONG botst weer eens met HOEK

Een wijs man zei ooit:

Het leven is een kwestie van botsen of gebotst worden.

Met dat adagium op zak vertrok gisteren een peloton Gongers –keurig jas-das en geflankeerd door semi-AVIStische gardes – vol goede moed van het Melkhuis richting Kelfkensbos om aldaar het schrijnend kermisleed aan den lijve te ondervinden. De jongens van dat huis op de hoek van de Berg en Dalseweg wachtten ons daar op.

Normaliter zouden dan nu de foto’s volgen, maar dat kan natuurlijk niet, want: actie, en actie laat zich niet pakken in een moment (die zwetsende Zeno had er dus echt niks van begrepen).

Daarom: filmpjes! Zowel vanuit first als third person perspective:

IMG_7602

IMG_1631

IMG_1630

Bedankt HOEK, het was weer lachen. Volgend jaar weer? Met diner dit keer? Anders is Abdelaziz verdrietig (vergeet die gekke Kroaat dan vooral ook niet uit te nodigen!).