Reppoklepcie

Meneer N. Kurssies (leeftijd: 14-93) was gisteravond bij de receptie van Corpsdispuut ter Sociëteit de Gong (/ˈɣɔŋ/). Meneer Kurssies wilt zijn naam niet weggeven en het interview dient ook gelezen te worden met een vervormde stem, zo houdt u het anoniem.

Gezien de toestand van het Melkhuis schijnt het een formidabele festiviteit te zijn geweest, helaas kon ik er niet bij zijn en deswege gaan wij luisteren naar het verslag van meneer Kurssies.

Wat is voor de puberteit het gezegde?

“Als je de hele dag dakpannen legt en het blijft maar regenen, dan kan je maar beter je schapen tellen voor het slapen geen. Nee, niet voor het slapen gaan. Voordat je ’s avonds de dijk afloopt.”

Hoeveel handen heeft u gisteravond geschud, en waarom? Meneer Kurssies u heeft het woord.

“Dank u voor het woord meneer de interviewer, geachte meneer de cameraman, geachte meneer de geluidsman, geacht licht en geacht aspirant-secretaris.

Gister heb ik welgeteld twintig goedgemutste handen geschud en één kwaadwillende.”

Op dit moment werd meneer Kurssies lichtelijk agressief en besloot hij zijn frustraties te uiten middels fysieke onheuse bejegening.

Is dat iets? Fysieke onheuse bejegening?

Prima.”

 Wat ruimt er op reppoklepcie?

Receptie, maar ook verleptie. Epilepsie, Strepsils en pub chills.”

 Meneer de Klusman besluit de kamer binnen te lopen, hij trekt de kleren van meneer Kurssies uit. Meneer Kurssies zit zonder kledij tegenover mij.

Als u moest associëren of denken, zou u dan denkend associëren of associërend denken en in hoeverre staat dit in lijn met de fles Ketel1 van dispuut B**dr?

Meneer Kurssies begint te giechelen, dit doet mij vermoeden dat hij het gister erg leuk heeft gehad. De laatste vraag deed er hierom niet meer toe, we sloten af met een laatste advies van meneer Kurssies.

Om met de woorden van meneer Godfried von Knifen te eindigen: mir dwingen die Dampfpfeife.”

 De enige gedachte die mijn geest nog bewandelde was: ‘wat een poëet’.

Vae Soli. 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

De Gong verdacht van kindermoord

Gister werd een oud probleem opengetrokken,

een oud probleem waar gezichten van vertrokken

men dacht erover om de politie te betrekken

al snel dacht iedereen, dat gaan we verrekken

na negentig jaar Gong en dan nu dit

het is alsof je het graf nog extra dicht kit

“hoe leven we hiermee?” vroeg menig lid

“hoe zorg ik dat ik hier niet te veel mee zit?”

de een na de andere wijn ging onze kelen door

hopend dat eenieder zijn geheugen verloor

deze dag hadden we alleen goede wijnen staan

maar dit kon ons niet stoppen, we lieten ons gaan

we poogden in onze gedachten alsnog de wijn te proeven

en halen troost uit het in de wijnkennis vertoeven

“Deze wijn…” snik “is een barbaresco uit Piemonte

van Casare Pavase, 2014 een beetje rond.

Dat we deze nu al drinken is echt ongehoord

in de wijnwereld noemen we dit kindermoord.”

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Vae Soli.

Vergeetachtige 90-jarige weduwe verwijderd uit eigen verjaardagsfeestje

‘’Ik vond het al een raar stel’’, aldus Jan, de buurman en ooggetuige. ‘’Van achter de schutting kwamen de vreemdste gesprekken mijn richting uit. Ronduit spottend werd er met mijn bejaarde buren omgegaan. Moet je voorstellen, je vraagt toch niet hoe lang het heeft geduurd om dit niveau van kaalheid te bereiken? “Jij bent anders ook niet ver van de Hemels verwijderd!”, durfde er een nog schofferend achteraan te roepen. Dat zeg je toch niet tegen en bejaarde?’’

Andere buren spreken ook nog steeds schande van de gebeurtenissen op die eerste Pinksterdag. Jannie, wonend op tweehoog, zat aan de thee toen een boze bejaarde vrouw aanbelde. ‘’’De jeugd van tegenwoordig heeft geen enkel respect meer voor de generatie die hun land hebben opgebouwd na de oorlog! Ik zat rustig in mijn kamer wat te breien, hoor ik de horde langs denderen. En maar verwijten naar mijn medebewoners afvuren. Ik ben ook geen twintig meer, en mijn geheugen laat me nog wel eens in de steek. Maar blijkbaar vonden ze het nodig om een seconde na binnenkomst een medebewoner genaamd Wevers uit te lachen wegens incontinentie. Een kamer later moest ene ‘den Dulk’ maar ‘achter de groep aanlopen omdat hij totaal onnavolgbaar was’. Je moet een verwarde bejaarde toch in zijn waarde kunnen laten? Schorriemorrie, dat zijn het!

De leidinggevende werd daarom enkele uren na de incidenten ter verantwoording geroepen. ‘Waarom moest u grinniken toen er iemand culturele dementie werd verweten’. De leidinggevende verweerde zich hevig. ‘’Ze hadden het over sjaarzen! Sjaarzen! Niet over u.

De dag liep met een sisser af en de incidenten werden al snel vergeten.

Vae Soli.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Lustrumplanning

Waarde lezer,

De lentedolheid is reeds in volle vaart en deze zal enkel versterkt worden in de week van 21 mei: de week van de Lustrumdolheid. Deze dolheid is beteugeld in de overzichtelijke planning hieronder.

Lustrumplanning

Maandag 21-05 Wijnproeverij
20:00 uur: Wijnproeverij

Dinsdag 22-05 Receptie
17:00 uur: Start inschrijving                                                                                20:00 uur: Begin receptie

Woensdag 23-05 Huisfeest (Sprezzatura) (zie onderstaand bericht)
20:30 uur: Deuren open
21:00 uur: Begin concert (deuren gesloten)

Donderdag 24-05 Kroegactiviteit: Gong Poetry Slam                     21:00 uur: Voorwoord Praeses Disputi Gongi                                          23:00 uur: Afsluiting

Zaterdag 26-05 Avunculidag (zie onderstaand bericht)

11:00     Heilige Mis (Valkhofkapel)                                                                12:30     Lunch (Melkhuis)                                                                                    14:00     Presentatie Vitae Avunculorum (3e editie)                             15:00     BALV (Melkhuis)                                                                                      17:30     Aanvang borrel (De Hemel)                                                             19:00     Diner (De Hemel)                                                                                   22:00     Feest

Vae Soli!

32763159_1833045733412412_9029774861274185728_n

De Gong Huisfeest: Sprezzatura

Waarde genodigden,

Nog één week en dan moge het zover zijn: de Dag van de Grondwet zal gevierd worden bij onze oosterburen! Hiernaast hebben wij ook ons eigen (bescheiden) feest op 23 mei, genaamd Sprezzatura (FB link).

Voor slechts €15,- kunt u niet alleen de hele avond onbeperkt drinken, maar ook zonder bijbetaling genieten van een live jazz-concert voorafgaand aan het huisfeest. Houdt u een beetje van goede muziek? Komen!

Een kaartje kopen doet u door te mailen naar degonghuisfeest@gmail.com onder vermelding van het aantal personen én door het bedrag van €15,- over te maken naar NL58 ABNA 0442 7453 46 t.n.v. Dispuut de Gong. U krijgt een bevestiging als het bedrag binnen is, en dan staat u op de gastenlijst.

De inloop is om 20:30 en de Jazzband vangt aan om 21:00. Graag zien wij u op 23 mei, met/voor de nodige sprezza en tura.

Vae Soli!

Ouderejaars gooien wederom roet in het eten van jongerejaars

Vol goede moed begon praeses Abdel Aziz aan zijn dag: “Zo nu en dan krijg je naar je hoofd geslingerd dat er op dinsdag meer ‘gezelligs’ moet gebeuren, in plaats van al dat ‘inhoudelijke’ en ‘serieuze’. Belachelijk natuurlijk: er gebeuren gezellige dingen zat voor ouderejaars- ja, kijk, zo was het altijd al. Het zijn vooral de jongerejaars die dit hedonistisch sentiment delen, omdat zij -grappig genoeg- geen inhoud hebben; kwinkslagen gebruiken op de verkeerde momenten in een verhaal; weinig karakterontwikkeling tonen in hun pro- en antagonisten; onvoldoende fingerspitzengefühl  hebben om aan te voelen wanneer zij hun toonhoogte- of stemgebruik- moeten inzetten, om een spanningsboog te creeëren- of juist deskundig tot haar climax te laten komen; weinig doordachte gespreksstof hebben; zich distantiëren van hun publiek, en bovendien: verschrikkelijke stem-immitaties gebruiken.

Zo hoorde ik Buschman eens een verhaal vertellen, aan het begin van de avond, over twee Britten, die een discussie voerden over Olympe de Gouges’ Déclaration des droites de la Femme et de la Citoyene,  een uitstekend boekwerk, vol proto-feministische theorieën. Wat schetst nou mijn verbazing? Halverwege zijn verhaal, begint die man een bizar Cockney-dialect te gebruiken, wat de geloofwaardigheid van de treffing volledig teniet deed. Het sloot to-taal niet aan op de laat 18e-eeuwse invloeden van ongeïnteresseerde feitenrelazen, die academici destijds bezigden. Bovendien benoemde hij, in zijn clowneske immitatie, nieteens waar nou precies de tekortkomingen zaten tijdens de Franse Revolutie, in het erkennen van gendergelijkheid. Erg jammer, natuurlijk. Daar moet ik me dan toch voor verantwoorden, uiteindelijk. Ondertussen lacht die Buschman in zijn knuistje zijn weg terug naar de banken.

Na een korte berisping, konden we in het laatste uur van de dispuutsavond luisteren naar Tittse, die ongetwijfeld een erg roerend verhaal wilde vertellen, aangezien hij bij de eerste drie zinnen de kelder bij elkaar had geschreeuwd, en met zò`n enthousiasme, dat de aanwezige leden – in de veronderstelling dat zij de kwinkslag zojuist hoorden voorbijkomen- iedere zin na de oorspronkelijke drie: “Ik zat vroeger op de Vrije School. En, uhh, daar deed ik best veel dingen. Jazeker!” als een overbodige toevoeging beschouwden, en subiet de kelder verlieten. Ook daarvan gaat mijn plasser niet op middernacht staan, dat snapt iedere hond.

Om het verhaal nou af te maken, dacht ik: “Laat ik eens mezelf als een ‘man van het volk’ tonen en naar het Kroegfestival te gaan, om zo, met het gepeupel lekker, op een dinsdagmiddag, te gaan drinken op een verlaten industrieterein. Populariteit gegarandeerd, toch? FOUT! Onmiddelijk begonnen de ouderejaars, die zich door deze dinsdag-curriculumwijziging ongetwijfeld geschoffeerd voelen, te vragen om een barbecue-ALV, waarbij de nieuwe koers “eens grondig herzien zou worden, onder het genot van vleeswaren die de firma Ahold, middels haar supermarktketen, zou aanbieden in de bonus.” Ik heb zelfs vernomen dat Van Neck bij zijn lokale Albert Heijn heeft nagevraagd, of de zuurste citroenen niet weggegooid konden worden, om deze als garnering te gebruiken van de praesidiale gin-tonic, die daarmee, nog een symbolisch tandje, zuurder zou smaken. De smeerlappen! Zoals u kunt zien, beste interviewer, ben ik er helemaal klaar mee. Ik zal vanavond mijn tranen snel doen verdampen, door boven de kolen te janken. Ik gun het Oud niet om er een op te vangen,zodat het zijn Negroni ‘meer body‘ zal geven, de Judas. U moet nou gaan. Vae Soli.”

Toen aan de sjaarzen werden gevraagd wat zij vonden van het feit dat er zou worden gebarbecued, reageerde Singh namens hen: “We vinden het vooral vervelend dat we wederom moeten koken. Ik sta liever een zure sessie te vangen in de kelder, dan weer, met het schaamrood op mijn kaken, tegen het knappe kassameisje moeten uitleggen dat ik geen bonuskaart heb. Ach ja, ze zullen het vast beter weten.”

Aanmelden avunculidag (zaterdag 26 mei 2018)

Reünie 26 mei 2018 – programma

11:00     Heilige Mis
12:30     Lunch
14:00     Presentatie Vitae Avunculorum (3e editie)
15:00     BALV
17:30     Aanvang borrel (De Hemel)
17:30     ‘Escape Room’ (optioneel)
19:00     Diner (De Hemel)
22:00     Feest

U kunt zich via onderstaand formulier aanmelden voor de avunculidag.

Uw naam*

Uw emailadres*

Neemt u uw partner mee?*

Het programma biedt nu de mogelijkheid om deel te nemen aan een 'Escape Room'. Deze activiteit is optioneel. (meerprijs: €20)

Ik doe mee met de Escape Room*

Bent u de hele dag aanwezig?*

Indien u niet de hele dag aanwezig kunt zijn, geef dan in het veld 'opmerkingen' aan welke dagdelen u niet bijwoont

Opmerkingen

(*=verplicht veld)

Studenten met instrumenten orkest

Dagboek van een Dromer, 19 februari 2018 – Het Nederlands Studentenorkest (NSO) was wederom een grandioos succes. Iedereen was aanwezig, van gastgezinnen tot aan het comité. Naar verwachting was het zoals ieder jaar allemaal een wonderschone vertoning. De heer Van Kesteren (Remy voor intimi) was een bekwaam harpbespeler en dat was te merken. Hij ging compleet op in het moment en heeft slechts éénmaal hoeven bijpakken. Het spreekt voor zich dat het wel jammer was dat hij een papiertje nodig had en het niet uit zijn  hoofd kon, maar kleine foutjes houdt men toch. Enfin, daarnaast was de Westerse kant van een verhaal in de toegift nog belicht, maar tot mijn spijt zijn de overige windstreken verwaarloosd en de teleurstelling daarover was in de zaal te merken.

Na het concert is het gezelschap nog even van een biertje gaan genieten in De Kroeg. Het aspergerseizoen schijnt hoogtij gevierd te hebben, immers is er succesvol geoogst die avond. Verder wist Meneer van Kesteren niet van inkakken en heeft hij tot in de late avonduurtjes het voortouw genomen. De Gongbroeders die aanwezig waren hebben zijn voorbeeld maar al te graag gevolgd en zo is het orkest vrij snel uit het geheugen gedronken. Zeker voor herhaling vatbaar.

Culturele opwinding in het Melkhuis

De Gong had de eer en het genoegen om Stukafest 2018 te verwelkomen. Het partycentrum werd van bewoners ontdaan en her en der werd driftig gekuisd. Spinnenraggen, in-de-ijskast-belandde lezingen, en stoffelijke resten van ontzielde knaagdierachtigen werden subiet gesaneerd. En niet tevergeefs: ‘s avonds deden ruim 100 bezoekers van Stukafest het Melkhuis aan voor een van de optredens die er plaatsvonden.

Zo fungeerde het Melkhuis andermaal als bakermat van verfijnde elegantie en Hochkultur. En dat geeft de Gonger moed, want de hoogdravende allure van het Melkhuis is aan erosie onderhevig (-de tijden dat er gekookt werd met Schubert of Dvořák hebben plaatsgemaakt voor rapper Boef en abominabele variaties op dat thema). Stukafest@Melkhuis - 7 februari 2018

Cultuur op de Campus was op het Melkhuis aanwezig en gaf met deze reportage een interessant kijkje achter de schermen. D.G. Oldenhof, huispraeses h.t., is verheugd met het resultaat: “Het steekt natuurlijk dat De Gong vanavond niet in het middelpunt van de aandacht staat, het doet mij daarom deugd dat het organisatietalent en de onmiskenbare humor door dit filmpje toch belicht worden”. Laconiek pareert Oldenhof de bruuske suggestie dat er sprake zou zijn van schade aan meubilair van bewoners van het partycentrum: “Kijk, u heeft het over de gesneuvelde kast van Niek, maar u bekijkt het erg defaitistisch. De vergankelijkheid der dingen zijn juist een prachtig onderdeel van de levenscyclus van het Melkhuis: geven, nemen, genomen worden”.

Jean-Léon_Gérôme_-_Diogenes_-_Walters_37131

Nieuwjaarsrede De Gong 2018: ‘Cynisme in voor- en tegenspoed’

Waarde heren,

Waar komt het menselijk verlangen vandaan om, wanneer de tijd daarvoor als ‘rijp’ wordt beschouwd, te reflecteren op haar afgelopen beslissingen, en diens uitwerkingen? Waarom zou men, in de veronderstelling dat dit leven eindig is, onbekend van oorsprong, nihil in haar bestaan en bedoeling, überhaupt erover nadenken om een – zogenaamde- ‘pitstop’ in te lassen van existentieel onderhoud?

Het is een dillematische kwelling om, als hoogbegaafde vis in de kosmische zee, de keus te moeten maken om, óf met de stroming mee te blijven gaan, óf je een keer te doen beseffen dat de enige reden dat die stroming bestaat, is, vanwege een grommende waterval aan het einde. Zelfs dan is het de vraag of- in geval van gebrek aan andere stromingen- de hoogbegaafde vissen beter af zijn, wetend dat hun keus al vastligt; omdat zij nu eenmaal geboren zijn in die stroming, hun voorvaderen aanleg hadden om in die specifieke stroming te zwemmen, of dat zij zich simpelweg ontdaan hebben van al wat hun hoogbegaafd maakt, en de gemaakte keuze maar al te graag accepteren.

Dat alle waan van invloed die zij op de stroming kunnen uitoefenen niks meer is dan illusie, komt men pas in de toekomst achter, hetgeen bij de mens leidt tot een aanlegde gevoeligheid voor een cognitieve vooringenomenheid: dezelfde reden waarom rokers, wetende dat de meer dan 70 carcinogene stoffen in hun peuk de kans op een gruwelijke vorm van kanker doet toenemen, alsnog ervoor kiezen om er nu van te genieten. Tel daarbij op dat de meeste rokers lijden aan een- zogenaamde- optimisme bias, waarbij zij hun kansen op kanker kleiner inschatten dan die van anderen; omdat zij zo nu en dan een avocado eten, de hond uitlaten, of vaker recepten kopiëren van 24-Kitchen; waardoor zij niet een stuk kip bakken in reuzel, maar ‘gezond’ grillen in een hoeveelheid olijfolie, die de Verenigde Staten provoceert om een ‘boots on the ground’- plan op te zetten, en het bord binnen te vallen onder het mom van ‘Weet u wat het wordt? Democratie op het bord!’- snapt u dat de mens eigenlijk geen besef heeft van waar hij mee bezig is.

De idee, dat er dan jaarlijks stil wordt gestaan, zo rond klokslag twaalven op de 31e van december, is daardoor een rookgordijn geworden van impromptu-zelfrelativering en valse pretenties, geopenbaard en plein public, zodoende men van u denkt dat u hier al, in tegenstelling tot zij, al veel langer mee bezig was. Zij horen uw jaarsamenvatting aan, vleien u, dat u beschikt over voldoende zelfkennis om toe te geven dat het al vanaf het begin te hoog gegrepen wensen waren, maar dat u heeft volhardt, en op een geslaagde twee weken fitnessen heeft mogen terugkijken in januari; drie dagen stoppen met roken – en zien ook wel in dat de werkdruk op het kantoor nu eenmaal een peuk om het driekwartier wel rechtvaardigt.

Dat u een slappe zak bent, valt van uw gezicht te lezen, en aan de – inmiddels- gevormde levervlekken in uw onderkinnen, valt nog te bezien of u het volgende jaar nog gaat halen met uw gebrek aan discipline, motivatie, en volharding van een natte krant van gisteren. ‘Het doet er toch niet toe,’ zegt u tegen uzelf, als u na de crème brulee, die half op uw rokkostuum is geflikkerd, de gastheer vriendelijk bedankt en uw weg naar huis banjert. Niemand houdt u verantwoordelijk voor uw daden behalve de Wet, en eventueel uw god. En aangezien u van beiden recentelijk niks heeft gehoord, schaart u uzelf een gelukkig visje in de stroming.

Hier tegenover staat dat men ook niet de fout moet maken om het belang van de huidige tijd te overschatten. Bij de uitvinding van het internet werd al gauw geroepen dat dit hetgeen was dat de wereld het meest overhoop zou gooien; met nog meer gevolgen voor de wereld dan de geo-politieke ramificaties van toen ene Hitler besloot om Polen binnen te vallen. Uit onderzoek is gebleken dat de uitvinding van de wasmachine, dat de ‘wastijd’ terugbracht van vier uur naar 41 minuten, samen met het elektrische strijkijzer, oven en stofzuiger, voor meer tijd heeft gezorgd voor vrouwen om te participeren op de arbeidsmarkt, en daardoor al met al meer een voetdruk achterlaten dan het internet, dat niet iedereen op dezelfde manier kansen biedt.

We zien het heden als bepalend voor de toekomst, en tegelijkertijd het concept van ‘de toekomst’ als te abstract om beïnvloed te raken door de daden van nu.

De kapitein dient zijn schip daarom te varen in een dichte mist, met een vuurtoren die zich verplaatst naar waar op dat moment het consensus er is dat die moet zijn, terwijl hij, tegelijkertijd dronken van onwetendheid, de onvergeeflijke scherpe rotsklif probeert te vermijden.

Waar dit schip heengaat?Ik heb bij de Geest geen idee.

Wel weet ik dat als dit schip ten onder gaat, ik u met mij de zilte wateren in mee zal nemen. Hopelijk vindt u dat best.

Vae Soli

AAA

download

Droeftoeter

(door: KKS)

Peinzend, zat ik op de bank voor mij uit te staren. Het weer was behaaglijk; het leek even of de koe op het grasveld een telepathische connectie had met mijn geest, aangezien zij plots op de grond zakte, haar kop over het koude, schaduwende gras bewoog. De bank waarop ik had plaatsgenomen, had een beige kleur, opgefleurd door groene kussens met een rozenprint. Mijn vrouw was uit huis vertrokken en nadat zij mij een droge kus op de wang had gedrukt, was het gehele huis geserveerd voor mij en mijn peinzen. Het kalf was tegen haar moeder aan gaan zitten. Roerloos lag het kroost met haar ouder de verkoeling die de schaduw bood in te nemen, gelijk als ik de geesten van het verleden geschapen door het peinzen van mijn geest aan het innemen was. Eén der geesten betaste met haar vingertoppen mijn gelaat, de aanwezigheid en het betasten van die éne geest overrompelde mijn staat van rust, zorgend voor het wijd opentrekken van mijn yeux. De hand van de geest verwikte zich bovenwaarts, mijn wijd-gesperde ogen benaderend als de kwast van een amateurschilder die het doek benadert om zijn signatuur op het doek te plaatsen. De vingertoppen naderden mijn oogleden, nog geen tel later moveerde de koude materie ze neerwaarts. De geest had mij bemachtigd en nam mij mee naar mijn verleden.  Verder lezen

hiab-klein-wondertje

Hunkering

(Door: SJMdB)

Zijn vader was een verschrikkelijk fatsoensmens, “Savoir vivre” was zijn motto en dat betekende dat je je moest houden aan allerlei extreme regels. Alles, maar dan ook echt alles moest gematigd volgens hem. “Overdaad schaadt, alles waar je “te” voor kunt zetten, daar moet je mee uitkijken. Een gematigd leven is een welleven mijn kleine Nico”, zei hij altijd, en hij zorgde er dan ook voor dat kleine Nico altijd nét niet kreeg wat zijn kleine hartje begeerde, eigenlijk van alles altijd wel íets te kort kwam en zo elke avond met een onvoldaan, onverzadigd en een ontevreden, onbevredigd gevoel naar bed ging, om de volgende ochtend, net iets voor voldoende slaap te hebben gehad, gewekt te worden om weer een dag te spenderen in de saaie sleur van zijn sobere Spartaanse opvoeding.

Het strenge regime van zijn vader en hun gezamenlijke monnikenbestaan leidde zo tot een bijna religieuze gematigdheid en het was dan ook juist deze structurele geestelijke en fysieke ondervoedingsopvoeding, die averechts werkte en had geleid tot een voor Nico onverklaarbare, onbewuste bijna metafysisch continue drang naar meer, een zin in overvloed – een zin in een eindeloze zondvloed van zonden, maar werd in toom gehouden door zijn vaders fatsoen.

Dat Nico’s hunkering daarnaast ook een overduidelijke nature-oorzakelijke kant had wist Nico zelf niet, zijn vader praatte nooit echt over zijn moeder, hoogstwaarschijnlijk uit gêne. Het enige wat Nico wel wist was dat ze was overleden bij zijn geboorte. Nico’s ouders hadden een tijdje een gelukkig bestaan geleden, voor zover dat kon volgens hun gedeelde minimalistische ethos. Zij, dochter van een simpele boerenfamilie, en hij, zoon van een simpel arbeidersgezin, wisten vanaf het moment dat ze elkaar ontmoetten dat ze elkaar perfect aanvulden in het voldoening halen uit onvoldoende volledigheid. Het woordje “te” kwam bij hen thuis niet voor. Hun gematigd gelukkig huwelijk had zo een paar jaar vroom voortgekabbeld, maar dat had een forse wending genomen op het moment dat kleine Nico, nog maar een paar cellig groot organismetje, invloed begon uit te oefenen op de hormoonhuishouding van zijn moeder. Verder lezen

Vier Muren

(Door: CT)

Een steek uit het verleden, niet direct herleidbaar of tastbaar, maar niet te meer aanwezig. Te snel om te omvatten, maar lang genoeg voor bewustwording, als wakker wordend van een intense droom, die er was maar niet is en des te meer je erover gaan denken des te verder het valt in vergetelheid. Verstijft met drie vingertoppen op de koude gouden knop, geoxideerd door de tand der tijd en vele bezwete handen.

De pijn van vroeger smaakt bitter op de tong, terwijl de hand zich terugtrekt. Omkijkend wordt het oog minder belast dan vroeger, de hersenen des te meer. In de schemering is weinig te onderscheiden en is de schim van het verleden bijna een beter referentiekader dan de directe waarnemingen. Vier gelijke muren, op gelijke afstand, opgetrokken met een onmenselijke precisie.

De kamer was ooit aan hem geopenbaard. Vol vreugde en belangstelling had hij de kamer betreden, nadat zijn nieuwsgierigheid het van zijn angst gewonnen had. De kamer leek een oase van rust en eigenheid. Met het sluiten van de deur werd de wereld achter hem afgeschermd, eenzaamheid in gezelschap gedistilleerd tot zijn puurste vorm. Eenzaam en vredig als een arend in de hoogste boom, als een dode in zijn graf. Verder lezen

Moleculaire deconstructie van het bruine goud

(Door: FB)

In een harde straal, duizenden deeltjes vliegen naar beneden. Veel een geheel vormend ondanks dat er innerlijke wanorde heerst, van elkaar ketsend maar ook getrokken tot het grotere geheel. Een enkeling, als druppels bevrijd van de trekkende groepsdruk van de straal, vliegend door leegte die ze dan bereiken. De straal spat uiteen in vele groepen tegen een hard oppervlak. Elk deeltje vliegend door een enorme ruimte, tot ze wanden raken, maar nooit een moment van rust. Want naar beneden getrokken worden ze, terug naar het oppervlak, alsmaar versnellend. Een deel spat niet weg, maar wordt door de kracht van de straal alsnog naar beneden geduwd, tegen het harde oppervlak en blijven daar, wachtend in de krioelende menigte, alsmaar bewegend, nooit eens rust. De straal verdwijnt. Laatste deeltjes vallen met rust de nu enorme menigte in en verdwijnen snel in het grote geheel. Een schijn van rust is te zien, rust met een onderliggende wanorde. Verder lezen

Boeken lezen op Twitter is zoveel makkelijker

(Door: MHRV)

Jane Austen – ‘Pride and Prejudice’
     Lizzie schendt Safe Space van zalig patriarchaal Engeland (jr Y2K-200). Knor Darcy #toffepik opgescheept met soort gênante emancipatie avant-la-lettre.

Ernest Hemingway – ‘The Sun also rises’
   Lost generation, major buzzkill. Iedereen behoorlijk depri. Generatie is nog steeds lost.Hemingway

George Orwell – ‘1984’
   Big Brother’s watching you. Verliezer moet 24uur met TerrorJaap in @PunishmentRoom101. Verder InPrivate-mode stuk. Vriend van Beekman blijkt tóch Beekman.

Het hele oeuvre van Jan Wolkers
    Preutse lezers kunnen beter Terug naar Oegstgeest, want alles moet per se naakt, maar met lijp veel okselhaar #OerHollands.

Edward Albee – ‘Who’s afraid of Virginia Woolf?’
    George en Martha hebben dikke fittie. PS Dit boek gaat helemaal niet over Virginia Woolf.

Herman Melville – ‘Moby Dick’
    Man vs. Whale. Whale wins.

J.R.R. Tolkien – ‘Lord of the Rings’
    Frodo’s IQ zuigt apenballen. Wordt gered door mega-adelaar, maar gaat liever kuteind lopen ipv ff die vogel vragen door te vliegen.

Homerus – ‘Odyssey’
    Oorlog eindelijk voorbij, mooie tijd om naar huis te gaan. Duurt facking lang, daarna iedereen gepowned door hoofdpersoon. Iedereen = dood. Einde.

Schrodingers gesprek

(Door: RPdD)

Oppermachtigheid. Het idee dat je je hele leven kan besturen. Niet alleen je eigen leven, maar misschien ook wel HET leven. Dit idee zit ergens in ons geplant als iets dat mogelijk is, maar wat houdt het allemaal in? In principe is het een wens tot het worden van een Godheid, een Messias, maar dan…… voor jezelf.

Je zou dan precies weten welke stap welk gevolg heeft en weet hoeveel parallelle universa worden gecreëerd met iedere keuze.

De aporische vraag: ”Hoe bereik je pure rationaliteit?”

Zal door jou gewoon beantwoord kunnen worden en op fonetisch en grammaticaal gebied weet je precies wat voor gevolgen je woorden hebben. Jij bent de foneticus! Verder lezen

“Zitten is het nieuwe roken”

(Door: DO)
“De toiletten? Aan het einde van de gang linksaf.”Zitten_roken

Toos was net lekker in het tweede seizoen van Designated Survivor gedoken toen ze weer eens met een domme vraag werd afgeleid. De WC moest ‘ie hebben. Vraag dan niks! Er hingen bordjes met pijlen, en mannetjes, en vrouwtjes, en een rolstoel, en zo’n figuur met een halve jurk want dat moest tegenwoordig. De komst van de half gejurkte pleefiguur was voor Toos een historische mijlpaal geweest. Niet omdat ze zelf transgender was (of een van de andere varianten uit de L.G.B.T.Q.I.A.S.P.-reeks), maar omdat dit een van de zeldzame momenten was dat ze daadwerkelijk werd geconfronteerd met maatschappelijke verandering.

Sinds 1978 werkte ze als receptioniste bij Papierfabriek Doetinchem B.V. En in die 39 jaar had ze heel weinig meegemaakt. De Iraanse Revolutie, de Falklandoorlog, de val van de Berlijnse muur, de val van Srebrenica, de val van de Twin Towers: niets van dit alles had ze zich aangetrokken. Irritant vond ze het, dat alle tv-uitzendingen bij zo’n gebeurtenis werden gedomineerd door het nieuws. Vanwege 9/11 had ze die dag GTST niet kunnen zien, wat haar ergerde omdat het weleens tijd werd dat Ludo en Janine gingen trouwen (het was immers 2001). De grote voordelen van het heden vond ze de abonnementen die ze had op Netflix, HBO, Amazon Prime en YouTube Red. Abonnementskosten: €46,- per maand voor het totale pakket. Maar voor dat geld had ze ook wel dichtgetimmerd dat ze helemaal niets van de buitenwereld hoefde te horen. Verder lezen

“Een Mooie Zonsondergang”

(door: NK)
Terwijl hij de deur van de trein uit het afstapje nam het perron op, stootte een haastige medereiziger hem lichtjes tegen de schouder, en dat stootte hem tegen de borst. Het was niet een zware stoot en ze was naar alle redelijke waarschijnlijkheid niet met opzet uitgedeeld, maar hij moest de moeite nemen zichzelf te stabiliseren -een kort moment van wankeling waarin hij best op het koude steen had kunnen belanden- alvorens op zijn eigen tempo door te kunnen bestaan.

In ieder geval, eenmaal hersteld liep hij door, na afgeleid een gehavende man 2 euro te geven op zijn verzoek, waarop deze zwijgend afdroop, zonder reactie. Buiten bleek de bus nog drie kwartier op zich te laten wachten; hij zag de vorige net weg rijden, hij wisselde nog een kort oogcontact met de buschauffeur, maar de buschauffeur niet met hem. Hij besloot de tijd te benutten door het halen van een kop koffie. Hij wilde er ook iets te eten bijhalen maar leerde dat min de twee zojuist gul gedoneerde euro’s hij exact 3 cent te kort kwam voor het simpelste broodje. Met alleen het kopje koffie in zijn ene en het gebrek aan een broodje in zijn andere hand liep hij weer richting de uitgang toen zijn blik vanuit zijn ooghoek gevangen werd door de gehavende man. Hij draaide net op tijd zijn hoofd bij om hem de twee euro in de fontein in het midden van de hal te zien gooien, waarop de man zijn gevlekte spijkerbroek opende en vrolijk en ongedwongen zijn urine met een sterke boog in het bassin kwijtte. Eenmaal uitgeplast begon de man met een tevreden grijns te masturberen. Verder lezen