Alle berichten van Abactis

Culturele opwinding in het Melkhuis

De Gong had de eer en het genoegen om Stukafest 2018 te verwelkomen. Het partycentrum werd van bewoners ontdaan en her en der werd driftig gekuisd. Spinnenraggen, in-de-ijskast-belandde lezingen, en stoffelijke resten van ontzielde knaagdierachtigen werden subiet gesaneerd. En niet tevergeefs: ‘s avonds deden ruim 100 bezoekers van Stukafest het Melkhuis aan voor een van de optredens die er plaatsvonden.

Zo fungeerde het Melkhuis andermaal als bakermat van verfijnde elegantie en Hochkultur. En dat geeft de Gonger moed, want de hoogdravende allure van het Melkhuis is aan erosie onderhevig (-de tijden dat er gekookt werd met Schubert of Dvořák hebben plaatsgemaakt voor rapper Boef en abominabele variaties op dat thema). Stukafest@Melkhuis - 7 februari 2018

Cultuur op de Campus was op het Melkhuis aanwezig en gaf met deze reportage een interessant kijkje achter de schermen. D.G. Oldenhof, huispraeses h.t., is verheugd met het resultaat: “Het steekt natuurlijk dat De Gong vanavond niet in het middelpunt van de aandacht staat, het doet mij daarom deugd dat het organisatietalent en de onmiskenbare humor door dit filmpje toch belicht worden”. Laconiek pareert Oldenhof de bruuske suggestie dat er sprake zou zijn van schade aan meubilair van bewoners van het partycentrum: “Kijk, u heeft het over de gesneuvelde kast van Niek, maar u bekijkt het erg defaitistisch. De vergankelijkheid der dingen zijn juist een prachtig onderdeel van de levenscyclus van het Melkhuis: geven, nemen, genomen worden”.

Jean-Léon_Gérôme_-_Diogenes_-_Walters_37131

Nieuwjaarsrede De Gong 2018: ‘Cynisme in voor- en tegenspoed’

Waarde heren,

Waar komt het menselijk verlangen vandaan om, wanneer de tijd daarvoor als ‘rijp’ wordt beschouwd, te reflecteren op haar afgelopen beslissingen, en diens uitwerkingen? Waarom zou men, in de veronderstelling dat dit leven eindig is, onbekend van oorsprong, nihil in haar bestaan en bedoeling, überhaupt erover nadenken om een – zogenaamde- ‘pitstop’ in te lassen van existentieel onderhoud?

Het is een dillematische kwelling om, als hoogbegaafde vis in de kosmische zee, de keus te moeten maken om, óf met de stroming mee te blijven gaan, óf je een keer te doen beseffen dat de enige reden dat die stroming bestaat, is, vanwege een grommende waterval aan het einde. Zelfs dan is het de vraag of- in geval van gebrek aan andere stromingen- de hoogbegaafde vissen beter af zijn, wetend dat hun keus al vastligt; omdat zij nu eenmaal geboren zijn in die stroming, hun voorvaderen aanleg hadden om in die specifieke stroming te zwemmen, of dat zij zich simpelweg ontdaan hebben van al wat hun hoogbegaafd maakt, en de gemaakte keuze maar al te graag accepteren.

Dat alle waan van invloed die zij op de stroming kunnen uitoefenen niks meer is dan illusie, komt men pas in de toekomst achter, hetgeen bij de mens leidt tot een aanlegde gevoeligheid voor een cognitieve vooringenomenheid: dezelfde reden waarom rokers, wetende dat de meer dan 70 carcinogene stoffen in hun peuk de kans op een gruwelijke vorm van kanker doet toenemen, alsnog ervoor kiezen om er nu van te genieten. Tel daarbij op dat de meeste rokers lijden aan een- zogenaamde- optimisme bias, waarbij zij hun kansen op kanker kleiner inschatten dan die van anderen; omdat zij zo nu en dan een avocado eten, de hond uitlaten, of vaker recepten kopiëren van 24-Kitchen; waardoor zij niet een stuk kip bakken in reuzel, maar ‘gezond’ grillen in een hoeveelheid olijfolie, die de Verenigde Staten provoceert om een ‘boots on the ground’- plan op te zetten, en het bord binnen te vallen onder het mom van ‘Weet u wat het wordt? Democratie op het bord!’- snapt u dat de mens eigenlijk geen besef heeft van waar hij mee bezig is.

De idee, dat er dan jaarlijks stil wordt gestaan, zo rond klokslag twaalven op de 31e van december, is daardoor een rookgordijn geworden van impromptu-zelfrelativering en valse pretenties, geopenbaard en plein public, zodoende men van u denkt dat u hier al, in tegenstelling tot zij, al veel langer mee bezig was. Zij horen uw jaarsamenvatting aan, vleien u, dat u beschikt over voldoende zelfkennis om toe te geven dat het al vanaf het begin te hoog gegrepen wensen waren, maar dat u heeft volhardt, en op een geslaagde twee weken fitnessen heeft mogen terugkijken in januari; drie dagen stoppen met roken – en zien ook wel in dat de werkdruk op het kantoor nu eenmaal een peuk om het driekwartier wel rechtvaardigt.

Dat u een slappe zak bent, valt van uw gezicht te lezen, en aan de – inmiddels- gevormde levervlekken in uw onderkinnen, valt nog te bezien of u het volgende jaar nog gaat halen met uw gebrek aan discipline, motivatie, en volharding van een natte krant van gisteren. ‘Het doet er toch niet toe,’ zegt u tegen uzelf, als u na de crème brulee, die half op uw rokkostuum is geflikkerd, de gastheer vriendelijk bedankt en uw weg naar huis banjert. Niemand houdt u verantwoordelijk voor uw daden behalve de Wet, en eventueel uw god. En aangezien u van beiden recentelijk niks heeft gehoord, schaart u uzelf een gelukkig visje in de stroming.

Hier tegenover staat dat men ook niet de fout moet maken om het belang van de huidige tijd te overschatten. Bij de uitvinding van het internet werd al gauw geroepen dat dit hetgeen was dat de wereld het meest overhoop zou gooien; met nog meer gevolgen voor de wereld dan de geo-politieke ramificaties van toen ene Hitler besloot om Polen binnen te vallen. Uit onderzoek is gebleken dat de uitvinding van de wasmachine, dat de ‘wastijd’ terugbracht van vier uur naar 41 minuten, samen met het elektrische strijkijzer, oven en stofzuiger, voor meer tijd heeft gezorgd voor vrouwen om te participeren op de arbeidsmarkt, en daardoor al met al meer een voetdruk achterlaten dan het internet, dat niet iedereen op dezelfde manier kansen biedt.

We zien het heden als bepalend voor de toekomst, en tegelijkertijd het concept van ‘de toekomst’ als te abstract om beïnvloed te raken door de daden van nu.

De kapitein dient zijn schip daarom te varen in een dichte mist, met een vuurtoren die zich verplaatst naar waar op dat moment het consensus er is dat die moet zijn, terwijl hij, tegelijkertijd dronken van onwetendheid, de onvergeeflijke scherpe rotsklif probeert te vermijden.

Waar dit schip heengaat?Ik heb bij de Geest geen idee.

Wel weet ik dat als dit schip ten onder gaat, ik u met mij de zilte wateren in mee zal nemen. Hopelijk vindt u dat best.

Vae Soli

AAA

download

Droeftoeter

(door: KKS)

Peinzend, zat ik op de bank voor mij uit te staren. Het weer was behaaglijk; het leek even of de koe op het grasveld een telepathische connectie had met mijn geest, aangezien zij plots op de grond zakte, haar kop over het koude, schaduwende gras bewoog. De bank waarop ik had plaatsgenomen, had een beige kleur, opgefleurd door groene kussens met een rozenprint. Mijn vrouw was uit huis vertrokken en nadat zij mij een droge kus op de wang had gedrukt, was het gehele huis geserveerd voor mij en mijn peinzen. Het kalf was tegen haar moeder aan gaan zitten. Roerloos lag het kroost met haar ouder de verkoeling die de schaduw bood in te nemen, gelijk als ik de geesten van het verleden geschapen door het peinzen van mijn geest aan het innemen was. Eén der geesten betaste met haar vingertoppen mijn gelaat, de aanwezigheid en het betasten van die éne geest overrompelde mijn staat van rust, zorgend voor het wijd opentrekken van mijn yeux. De hand van de geest verwikte zich bovenwaarts, mijn wijd-gesperde ogen benaderend als de kwast van een amateurschilder die het doek benadert om zijn signatuur op het doek te plaatsen. De vingertoppen naderden mijn oogleden, nog geen tel later moveerde de koude materie ze neerwaarts. De geest had mij bemachtigd en nam mij mee naar mijn verleden.  Verder lezen

hiab-klein-wondertje

Hunkering

(Door: SJMdB)

Zijn vader was een verschrikkelijk fatsoensmens, “Savoir vivre” was zijn motto en dat betekende dat je je moest houden aan allerlei extreme regels. Alles, maar dan ook echt alles moest gematigd volgens hem. “Overdaad schaadt, alles waar je “te” voor kunt zetten, daar moet je mee uitkijken. Een gematigd leven is een welleven mijn kleine Nico”, zei hij altijd, en hij zorgde er dan ook voor dat kleine Nico altijd nét niet kreeg wat zijn kleine hartje begeerde, eigenlijk van alles altijd wel íets te kort kwam en zo elke avond met een onvoldaan, onverzadigd en een ontevreden, onbevredigd gevoel naar bed ging, om de volgende ochtend, net iets voor voldoende slaap te hebben gehad, gewekt te worden om weer een dag te spenderen in de saaie sleur van zijn sobere Spartaanse opvoeding.

Het strenge regime van zijn vader en hun gezamenlijke monnikenbestaan leidde zo tot een bijna religieuze gematigdheid en het was dan ook juist deze structurele geestelijke en fysieke ondervoedingsopvoeding, die averechts werkte en had geleid tot een voor Nico onverklaarbare, onbewuste bijna metafysisch continue drang naar meer, een zin in overvloed – een zin in een eindeloze zondvloed van zonden, maar werd in toom gehouden door zijn vaders fatsoen.

Dat Nico’s hunkering daarnaast ook een overduidelijke nature-oorzakelijke kant had wist Nico zelf niet, zijn vader praatte nooit echt over zijn moeder, hoogstwaarschijnlijk uit gêne. Het enige wat Nico wel wist was dat ze was overleden bij zijn geboorte. Nico’s ouders hadden een tijdje een gelukkig bestaan geleden, voor zover dat kon volgens hun gedeelde minimalistische ethos. Zij, dochter van een simpele boerenfamilie, en hij, zoon van een simpel arbeidersgezin, wisten vanaf het moment dat ze elkaar ontmoetten dat ze elkaar perfect aanvulden in het voldoening halen uit onvoldoende volledigheid. Het woordje “te” kwam bij hen thuis niet voor. Hun gematigd gelukkig huwelijk had zo een paar jaar vroom voortgekabbeld, maar dat had een forse wending genomen op het moment dat kleine Nico, nog maar een paar cellig groot organismetje, invloed begon uit te oefenen op de hormoonhuishouding van zijn moeder. Verder lezen

Vier Muren

(Door: CT)

Een steek uit het verleden, niet direct herleidbaar of tastbaar, maar niet te meer aanwezig. Te snel om te omvatten, maar lang genoeg voor bewustwording, als wakker wordend van een intense droom, die er was maar niet is en des te meer je erover gaan denken des te verder het valt in vergetelheid. Verstijft met drie vingertoppen op de koude gouden knop, geoxideerd door de tand der tijd en vele bezwete handen.

De pijn van vroeger smaakt bitter op de tong, terwijl de hand zich terugtrekt. Omkijkend wordt het oog minder belast dan vroeger, de hersenen des te meer. In de schemering is weinig te onderscheiden en is de schim van het verleden bijna een beter referentiekader dan de directe waarnemingen. Vier gelijke muren, op gelijke afstand, opgetrokken met een onmenselijke precisie.

De kamer was ooit aan hem geopenbaard. Vol vreugde en belangstelling had hij de kamer betreden, nadat zijn nieuwsgierigheid het van zijn angst gewonnen had. De kamer leek een oase van rust en eigenheid. Met het sluiten van de deur werd de wereld achter hem afgeschermd, eenzaamheid in gezelschap gedistilleerd tot zijn puurste vorm. Eenzaam en vredig als een arend in de hoogste boom, als een dode in zijn graf. Verder lezen

Moleculaire deconstructie van het bruine goud

(Door: FB)

In een harde straal, duizenden deeltjes vliegen naar beneden. Veel een geheel vormend ondanks dat er innerlijke wanorde heerst, van elkaar ketsend maar ook getrokken tot het grotere geheel. Een enkeling, als druppels bevrijd van de trekkende groepsdruk van de straal, vliegend door leegte die ze dan bereiken. De straal spat uiteen in vele groepen tegen een hard oppervlak. Elk deeltje vliegend door een enorme ruimte, tot ze wanden raken, maar nooit een moment van rust. Want naar beneden getrokken worden ze, terug naar het oppervlak, alsmaar versnellend. Een deel spat niet weg, maar wordt door de kracht van de straal alsnog naar beneden geduwd, tegen het harde oppervlak en blijven daar, wachtend in de krioelende menigte, alsmaar bewegend, nooit eens rust. De straal verdwijnt. Laatste deeltjes vallen met rust de nu enorme menigte in en verdwijnen snel in het grote geheel. Een schijn van rust is te zien, rust met een onderliggende wanorde. Verder lezen

Boeken lezen op Twitter is zoveel makkelijker

(Door: MHRV)

Jane Austen – ‘Pride and Prejudice’
     Lizzie schendt Safe Space van zalig patriarchaal Engeland (jr Y2K-200). Knor Darcy #toffepik opgescheept met soort gênante emancipatie avant-la-lettre.

Ernest Hemingway – ‘The Sun also rises’
   Lost generation, major buzzkill. Iedereen behoorlijk depri. Generatie is nog steeds lost.Hemingway

George Orwell – ‘1984’
   Big Brother’s watching you. Verliezer moet 24uur met TerrorJaap in @PunishmentRoom101. Verder InPrivate-mode stuk. Vriend van Beekman blijkt tóch Beekman.

Het hele oeuvre van Jan Wolkers
    Preutse lezers kunnen beter Terug naar Oegstgeest, want alles moet per se naakt, maar met lijp veel okselhaar #OerHollands.

Edward Albee – ‘Who’s afraid of Virginia Woolf?’
    George en Martha hebben dikke fittie. PS Dit boek gaat helemaal niet over Virginia Woolf.

Herman Melville – ‘Moby Dick’
    Man vs. Whale. Whale wins.

J.R.R. Tolkien – ‘Lord of the Rings’
    Frodo’s IQ zuigt apenballen. Wordt gered door mega-adelaar, maar gaat liever kuteind lopen ipv ff die vogel vragen door te vliegen.

Homerus – ‘Odyssey’
    Oorlog eindelijk voorbij, mooie tijd om naar huis te gaan. Duurt facking lang, daarna iedereen gepowned door hoofdpersoon. Iedereen = dood. Einde.

Schrodingers gesprek

(Door: RPdD)

Oppermachtigheid. Het idee dat je je hele leven kan besturen. Niet alleen je eigen leven, maar misschien ook wel HET leven. Dit idee zit ergens in ons geplant als iets dat mogelijk is, maar wat houdt het allemaal in? In principe is het een wens tot het worden van een Godheid, een Messias, maar dan…… voor jezelf.

Je zou dan precies weten welke stap welk gevolg heeft en weet hoeveel parallelle universa worden gecreëerd met iedere keuze.

De aporische vraag: ”Hoe bereik je pure rationaliteit?”

Zal door jou gewoon beantwoord kunnen worden en op fonetisch en grammaticaal gebied weet je precies wat voor gevolgen je woorden hebben. Jij bent de foneticus! Verder lezen

De mensen ook.

Disputaire onderzoekscommissie stelt kritische vragen aan vertrokken lid. In Bologna.

Ahh… Bologna! Deze middeleeuwse Italiaanse stad huisvest de oudste universiteit ter wereld (dat wordt bevestigd door minstens twintig voetnoten op Wikipedia, dus is het waar) en staat bekend om het heerlijke eten! Over wat nu de ‘signature dish’ van Bologna is, wordt veel gediscussieerd. De meesten geloven dat het de zogeheten tagliatelle con ragù alla Bolognese is, ingewijden zullen je echter vertellen dat het natuurlijk Lay’s Bolognese Originale aardappelchips zijn. Het tagliatellegerecht is een poging van de Italianen om de smaak van de chips zo goed mogelijk na te bootsen, maar er gaat natuurlijk niets boven het echte product!

De oudste universiteit ter wereld en de gastronomische pracht en praal zijn op zichzelf al genoeg reden om naar Bologna af te reizen. Een derde reden (op die volgorde) was voor ons avuncul Van der Werf.  Onze bijna-favoriete avuncul is een man van weinig smaak: een verminking van zijn reukorgaan maakt dat hij echt helemaal niets kan proeven. Beeld u zich eens in dat de smaken van Brinta en kaviaar inwisselbaar zijn, en u kunt zich voorstellen dat ons aller Mees zich als een vis in het water voelt in culinair Bologna. Het is maar goed dat hij niet alleen voor het eten vertrok. Hoewel de titel “avuncul” doet vermoeden dat hij al afgestudeerd is, is niets minder waar.  Van der Werf studeert. In Bologna. Aan de oudste universiteit ter wereld die dependance van een andere onderwijsinstelling.

U zult niet verbaasd zijn dat wij met heel veel vragen uit het vliegtuig stapten. Vragen als: “Wat doe je dan hier?” en “Antwerpen is toch ook buitenlandervaring?” De antwoorden waren allerminst bevredigend, maar dat maakt niet uit. We zijn namelijk vrienden, en vrienden zeggen dan: “Als jij het maar naar je zin hebt, jongen!”

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

“Zitten is het nieuwe roken”

(Door: DO)
“De toiletten? Aan het einde van de gang linksaf.”Zitten_roken

Toos was net lekker in het tweede seizoen van Designated Survivor gedoken toen ze weer eens met een domme vraag werd afgeleid. De WC moest ‘ie hebben. Vraag dan niks! Er hingen bordjes met pijlen, en mannetjes, en vrouwtjes, en een rolstoel, en zo’n figuur met een halve jurk want dat moest tegenwoordig. De komst van de half gejurkte pleefiguur was voor Toos een historische mijlpaal geweest. Niet omdat ze zelf transgender was (of een van de andere varianten uit de L.G.B.T.Q.I.A.S.P.-reeks), maar omdat dit een van de zeldzame momenten was dat ze daadwerkelijk werd geconfronteerd met maatschappelijke verandering.

Sinds 1978 werkte ze als receptioniste bij Papierfabriek Doetinchem B.V. En in die 39 jaar had ze heel weinig meegemaakt. De Iraanse Revolutie, de Falklandoorlog, de val van de Berlijnse muur, de val van Srebrenica, de val van de Twin Towers: niets van dit alles had ze zich aangetrokken. Irritant vond ze het, dat alle tv-uitzendingen bij zo’n gebeurtenis werden gedomineerd door het nieuws. Vanwege 9/11 had ze die dag GTST niet kunnen zien, wat haar ergerde omdat het weleens tijd werd dat Ludo en Janine gingen trouwen (het was immers 2001). De grote voordelen van het heden vond ze de abonnementen die ze had op Netflix, HBO, Amazon Prime en YouTube Red. Abonnementskosten: €46,- per maand voor het totale pakket. Maar voor dat geld had ze ook wel dichtgetimmerd dat ze helemaal niets van de buitenwereld hoefde te horen. Verder lezen